Schulden van 900 toeslagenouders kwijtgescholden
De kwijtschelding is nodig om te garanderen dat de ouders vrij gebruik kunnen maken van de 30.000 euro aan compensatiegeld die al eerder was toegezegd.
![alexandra-van-huffelen-lg.jpg](https://cdn.binnenlandsbestuur.nl/styles/imported_hero/cloud-storage/bb_migrate/images/Uploads/2020/12/alexandra-van-huffelen-lg.jpg?itok=u9ldlZsw)
Het kabinet gaat van ongeveer negenhonderd ouders die gedupeerd zijn in de toeslagenaffaire de private schulden overnemen. Het gaat om ouders die in een schuldhulptraject zijn beland. Staatssecretaris Van Huffelen (D66) trekt daar zo'n 56 miljoen euro voor uit.
Enige manier
Dat maakt de staatssecretaris bekend in een brief aan de Tweede Kamer. De kwijtschelding is nodig om te garanderen dat de ouders vrij gebruik kunnen maken van de 30.000 euro aan compensatiegeld die al eerder was toegezegd. Van Huffelen beloofde dat ouders die zich op tijd hadden gemeld, het bedrag uiterlijk op 1 mei van dit jaar zouden ontvangen. De staatssecretaris constateert nu dat het overkopen van de private schulden, nadat de schulden bij publieke instanties al waren kwijtgescholden, de enige manier is om ervoor te zorgen dat die deadline wordt gehaald zonder dat ouders het compensatiebedrag kwijtraken aan schuldeisers.
Onacceptabel
Op initiatief van de Tweede Kamer werd al eerder een 'adempauze' ingelast waardoor de beslagleggingen en invorderingen van gedupeerde ouders een jaar lang op pauze komen te staan. Maar voor de groep ouders die al in een wettelijk of minnelijk schuldsaneringstraject zaten, was nog geen oplossing. 'Ik vind het onacceptabel dat deze toeslagouders nog steeds tegen een bestaansminimum leven', schrijft Van Huffelen aan de Tweede Kamer. Met het besluit geeft ze ook uitvoering aan een motie van de Kamer.
Oneerlijk
Het besluit betekent voor zo'n negenhonderd ouders dat het compensatiegeld op 30 april wordt overgemaakt en dat hun schuldentraject zo snel mogelijk wordt beëindigd. 'Ik besef dat dit op het eerste gezicht oneerlijk kan overkomen ten opzichte van andere ouders of schuldeisers', schrijft Van Huffelen. 'Gedupeerden in schuldentrajecten hebben echter vaak al een lange periode in een streng regime geleefd met als uitzicht een schone lei zonder schulden. Dat onderscheidt hen van gedupeerden die niet tot een dergelijke regeling zijn toegetreden.' Bovendien, voegt ze toe, zal de oplossing voor andere gedupeerden ook ruimhartig zijn.
Inmiddels heeft iedereen kennis kunnen nemen van de notulen van de ministerraad. Het volgende valt op:
1. gestart wordt met een notulen van 10 mei 2019. Deze problematiek moet al in 2014 en 2017 aan de orde zijn geweest op de ministeries SZW en FZK. Dat betekent dat toen al wetgeving had moeten worden aangepast. Zou dit dossier dan niet eerder dan 10 mei 2019 in de ministerraad zijn besproken? Het is bijna niet voor te stellen.
2. de vraag om een volledige tijdlijn komt hiermee direct om de hoek kijken.
3. Koolmees (D'66 - SZW) probeert zijn eigen straatje schoon te vegen. Hij had natuurlijk wel degelijk moeite met kritische Kamerleden. Hij en zijn toenmalige staatssecretaris waren immers al veel eerder bekend met dit dossier en gevraagd om de vigerende wetgeving te wijzigen hadden zij daar natuurlijk om politieke redenen weinig zin in. Inmiddels probeert Koolmees de vermoorde onschuld te spelen door te stellen dat hij geen moeite heeft met kritische Kamerleden. Kamerleden die notabene telkens weer met nieuwe zaken van burgers werden geconfronteerd en daarover steeds slechte of nauwelijks informatie kregen..
4. Zéér opvallend is ook de uiterst geringe inbreng van de voorzitter, minister president Rutte (VVD), om kromme zaken recht te breien. Hij had immers als langst zittende en enige alle in en outs rond deze materie mee gemaakt. Maar op die momenten (binnenlands bestuur) faalt onze minister president regelmatig en drukt hij -voor lijfsbehoud (?)- zijn snor.
5. De conclusie: jarenlang is weg gekeken. De problematiek moet bekend zijn geweest maar is om politieke redenen (het redden van het eigen hachie) nooit opgepakt. Het huidige Kabinet is onder de (niet bezielende) leiding van de voorzitter slechts bezig geweest om dit dossier vooral te rekken tot de volgende verkiezingen om vervolgens een nieuw Kabinet met nog een extra probleem op te zadelen.
10 jaar Rutte: genoeg is genoeg.