Bijna miljard bespaard op waterbeheer
Dat blijkt uit de deze maand verschenen rapportage De staat van ons water, waarin de minister van Infrastructuur en Waterstaat jaarlijks rapporteert over de voortgang van het waterbeleid. In 2018 werd nut en noodzaak van investeringen in de waterketen beter afgewogen. Ook werd met assetmanagement en risico-gestuurd onderhoud de levensduur van de waterinfrastructuur opgerekt. Verder namen overheden vaker gezamenlijk investeringsbeslissingen, hetgeen de doelmatigheid bevordert.
![ruimte---besparing-geld---pixabay-web.jpg](https://cdn.binnenlandsbestuur.nl/styles/imported_hero/cloud-storage/bb_migrate/images/Uploads/2019/5/ruimte---besparing-geld---pixabay-web.jpg?itok=cm54M2uK)
Intensievere samenwerking tussen gemeenten, waterschappen en drinkwaterbedrijven heeft in 2018 een besparing opgeleverd van zo’n 900 miljoen euro. Dat is royaal meer dan de 750 miljoen waar in het Bestuursakkoord Water vanuit werd gegaan.
Dat blijkt uit de deze maand verschenen rapportage De staat van ons water, waarin de minister van Infrastructuur en Waterstaat jaarlijks rapporteert over de voortgang van het waterbeleid. In 2018 werd nut en noodzaak van investeringen in de waterketen beter afgewogen. Ook werd met assetmanagement en risico-gestuurd onderhoud de levensduur van de waterinfrastructuur opgerekt. Verder namen overheden vaker gezamenlijk investeringsbeslissingen, hetgeen de doelmatigheid bevordert.
Een voorbeeld is de muskusrattenbestrijding die van provincies naar waterschappen verschoof, een van de redenen waarom de kosten van het waterbeheer bij provincies met 110 miljoen euro daalden. De waterschappen voeren het muskusratbeleid efficiënter uit en betalen die deels uit eigen reserves.
Het grootste deel van de doelmatigheidswinst werd in de waterketen behaald (drinkwater, riolering, afvalwaterzuivering): 597 miljoen. Het watersysteem (waterkeringen, oevers en kunstwerken) leverde een besparing van 304 miljoen euro op. Opvallend is dat in de rapportage cijfers ontbreken die de tevredenheid van waterschappen over de samenwerking met gemeenten weergeven. Die waren in de vorige editie, over 2017, aan de lage kant. Volgens een woordvoerder van de Unie van Waterschappen is dit vanwege de wens een ‘compactere’ rapportage te maken. Ze komen volgens haar later alsnog beschikbaar.
Vraag is natuurlijk waarom de resreves zo hoog zijn dat de taak er zomaar (structureel???) uit kan worden bekostigd. Kennelijk hebben inwoners in het verleden te veel waterschapslasten betaald wat dan maar in reserves is achtergehouden terwijl dat niet nodig was.
Kortom, het klinkt allemaal niet als doordacht financieel beleid.