Pasfoto met vergiet terecht geweigerd door Nijmegen
Mensen mogen geen vergiet op hun hoofd zetten op hun pasfoto voor een identiteitsbewijs. Dat heeft de Raad van State woensdag bepaald.
![Flying-spaghettimonster.jpeg](https://cdn.binnenlandsbestuur.nl/styles/imported_hero/cloud-storage/bb_migrate/images/Uploads/2018/8/Flying-spaghettimonster.jpeg?itok=WE1bzf1h)
Mensen mogen geen vergiet op hun hoofd zetten op hun pasfoto voor een identiteitsbewijs. Dat heeft de Raad van State woensdag bepaald.
Kerk van het Vliegende Spaghettimonster
De zaak was aangespannen door Mienke de Wilde uit Nijmegen. De vrouw is pastafari, oftewel een aanhangster van de Kerk van het Vliegende Spaghettimonster. Toen de vrouw twee jaar geleden een identiteitskaart en een rijbewijs aanvroeg, werden haar pasfoto's geweigerd door de gemeente, omdat zij een vergiet droeg.
'Pastafarisme geen godsdienst of levensovertuiging'
In de regels voor pasfoto's staat dat het hoofd niet bedekt mag zijn, maar dat er een uitzondering wordt gemaakt voor religieuze kleding, zoals een hoofddoek of een tulband. Dat was bij haar ook het geval, zei de vrouw, en ze stapte naar de rechter. Die wees haar eis af. Daarop ging ze naar de Raad van State.
Het vergiet is een van de regels van het pastafarisme, maar dat is geen godsdienst of levensovertuiging, bepaalde de Raad. Daarom kan er geen uitzondering worden gemaakt.
Acht liever-nieten
De Kerk van het Vliegende Spaghettimonster is begin deze eeuw bedacht door een Amerikaan, uit protest tegen gevestigde godsdiensten. Aanhangers vereren een godheid die gemaakt is van spaghetti en gehaktballen. Om hem te eren, dragen ze een vergiet op hun hoofd. Het geloof heeft geen geboden, maar acht zogeheten liever-nieten. De hemel bestaat uit een biervulkaan en strippers en opwarming van de aarde komt volgens gelovigen door het verdwijnen van piraten. Praat-Als-Een-Piraatdag is een officiële feestdag van de pastafari's. (ANP)
De epistemologische grondslag voor het dragen van een vergiet of een hoofddoek geniet dus gelijke validiteit.
Anders gezegd, de bestuursrechter past hier willekeur toe zonder gegronde motivering. Een rechter hoort, maar vooral kan, niet te bepalen wat of wanneer iets een godsdienst of levensovertuiging is.